"Anglia starała się zachować swobodę działania wobec dojrzewających w Europie konfliktów międzynarodowych. Uważała ona, że sojusznicy są jej niepotrzebni, ponieważ dostatecznie chroni ją morze: przy ówczesnym stanie techniki militarnej pogląd taki był uzasadniony. Co więcej, dyplomacja angielska liczyła, że wzajemne walki państw kontynentalnych pozwolą jej przy minimalnym nakładzie sił obronić i rozszerzyć brytyjskie imperium kolonialne. W końcu ubiegłego wieku wszystko to uległo zmianie. Z zagmatwanej sieci sprzecznych interesów, licznych konfliktów i przeciwieństw międzynarodowych pod koniec ubiegłego wieku wyłoniły się i zajęły główne miejsce sprzeczności między imperializmem niemieckim i imperializmem angielskim — między najsilniejszym i najagresywniejszym z nowych konkurentów i najpotężniejszym starym władcą kolonii, rynków i szlaków morskich. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972